Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Το φύλο και φτερό σας καλεί στο πολύχρωμο-φεμινιστικό καφενείο
την τετάρτη 22/3/2017, ώρα 18:00, στο Στέκι Πολιστικών Ομάδων Ρεθύμνου.Με αφορμή το καφενείο, πέρα απο την οικονομική ενίσχυση της ομάδας μέσω του μπαρ, θα ανοίξει η πλούσια βιβλιοθήκη της η οποία είναι γεμάτη με φεμινιστική, ΛΟΑΤΚΙ επιστημονική και λογοτεχνική βιβλιογραφία.
Την ίδια στιγμή προσπαθούμε να δημιουργήσουμε όσο το δυνατό συχνότερα, ασφαλείς χώρους στους οποίους μπορούμε να υπάρξουμε ορατά, χωρίς να περιθωριοποιούνται και να αστεινομεύονται οι ταυτότητες μας, με σκοπό όχι να περιορίσουμε την έκφρασή μας σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο, αλλά θέλοντας να κάνουμε μια αρχή για ένα ουσιαστικό άνοιγμα στο δημόσιο χώρο, διεκδικώντας την ισότιμη ύπαρξή μας σ’ αυτόν. Έτσι λοιπόν είναι μια καλή ευκαιρία για όσα άτομα ενδιαφέρονται, να έρθουν να γνωριστούμε και να ανταλλάξουμε απόψεις.
Θα ακολουθήσουν οι προβολές:
-Moonlight (2016) στις 21:00
-Clouds of Sils Maria (2014) στις 23:00
****κακοποιητικές και παρεμβατικές, μάτσο συμπεριφορές θα απομακρύνονται απο τον χώρο με συνοπτικές διαδικασίες.

πολύχρωμο-φεμινιστικό καφενείο

Το φύλο και φτερό σας καλεί στο πολύχρωμο-φεμινιστικό καφενείο
την τετάρτη 22/3/2017, ώρα 18:00, στο Στέκι Πολιστικών Ομάδων Ρεθύμνου.Με αφορμή το καφενείο, πέρα απο την οικονομική ενίσχυση της ομάδας μέσω του μπαρ, θα ανοίξει η πλούσια βιβλιοθήκη της η οποία είναι γεμάτη με φεμινιστική, ΛΟΑΤΚΙ ακαδημαϊκή και λογοτεχνική βιβλιογραφία.
Την ίδια στιγμή προσπαθούμε να δημιουργήσουμε όσο το δυνατό συχνότερα, ασφαλείς χώρους στους οποίους μπορούμε να υπάρξουμε ορατά, χωρίς να περιθωριοποιούνται και να αστεινομεύονται οι ταυτότητες μας, με σκοπό όχι να περιορίσουμε την έκφρασή μας σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο, αλλά θέλοντας να κάνουμε μια αρχή για ένα ουσιαστικό άνοιγμα στο δημόσιο χώρο, διεκδικώντας την ισότιμη ύπαρξή μας σ’ αυτόν. Έτσι λοιπόν είναι μια καλή ευκαιρία για όσα άτομα ενδιαφέρονται, να έρθουν να γνωριστούμε και να ανταλλάξουμε απόψεις.
Θα ακολουθήσουν οι προβολές:
-Moonlight (2016) στις 21:00
-Clouds of Sils Maria (2014) στις 23:00
****κακοποιητικές και παρεμβατικές, μάτσο συμπεριφορές θα απομακρύνονται απο τον χώρο με συνοπτικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Ενημέρωση για την αντισυγκέντρωση στις 18/3/17

Όπως πληροφορηθήκαμε από τοπικά ειδησεογραφικά μέσα, η εκδήλωση που προγραμμάτιζε η Εκκλησία ενάντια στην έκτρωση ακυρώθηκε. Τα μέσα αυτά πιθανολογούν ότι αυτό ήταν αποτέλεσμα του καλέσματος της φεμινιστικής - ΛΟΑΤΚΙ+ ομάδας Φύλο και Φτερό για παράσταση διαμαρτυρίας, έξω από το χώρο της εκδήλωσης. Από πλευράς μας χαιρόμαστε, παρόλο που δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι/ες/α για τον ακριβή λόγο ακύρωσης. Το κάλεσμα για συγκέντρωση αναβάλλεται, ωστόσο όπως σε αυτή έτσι και σε άλλες εκδηλώσεις – συγκεντρώσεις μισογύνικου, σεξιστικου, τρανσφοβικού, ομοφοβικού, φασιστικού, ρατσιστικού περιεχομένου θα μας βρουν απέναντι τους .

Σας καλούμε με τη σειρά μας, την ίδια ημέρα στις 12 μμ στο Δημαρχείο στη διαδήλωση που καλεί η Πρωτοβουλία έμπρακτης αλληλεγγύης στους πρόσφυγες -μετανάστες/στριες. Ως φεμινίστριες και λοατκι άτομα θεωρούμε ότι οι αγώνες ενάντια στις διακρίσεις και τις καταπιέσεις συνδέονται εξ'ορισμού. Για αυτό και θα παρευρεθούμε στη διαμαρτυρία, μοιράζοντας το υλικό το οποίο προοριζόταν για την αντισυγκέντρωση στους Τέσσερεις Μάρτυρες. Μετά το τέλος της πορείας θα ακολουθήσει μοιραστική στο πηγάδι στην Μεγάλη Πόρτα.

Φύλο και Φτερό

Φεμινιστική-Λ.Ο.Α.Τ.Κ.Ι.+ ομάδα



Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

ΑΝΤΙΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ

                     

                         «Δεν είμαστε αναπαραγωγικές μηχανές του έθνους»


Η επιθυμία των γυναικών να ελέγχουν την αναπαραγωγή τους είναι πιθανόν τόσο παλιά, όσο και η ανθρώπινη ιστορία (Angela Davis).




     Κατά τη δεκαετία του 1970, αρκετά δυτικά κράτη συμπεριέλαβαν στη νομοθεσία τους το δικαίωμα στην έκτρωση. Αυτό ήταν αποτέλεσμα των πολυετών αγώνων του φεμινιστικού κινήματος των προηγουμένων δεκαετιών. Η νομοθετική αυτή τροποποίηση όμως δεν μείωσε τον έλεγχο που ασκούνταν στα γυναικεία σώματα. Κάθε χώρα υιοθέτησε διαφορετική νομοθεσία και επέβαλε τους δικούς της περιορισμούς. Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα ο νόμος πλέον προβλέπει ορισμένες συνθήκες κάτω από τις οποίες νομιμοποιείται η έκτρωση. Παρόλο που δεν ασκούνται πια διώξεις κατά των γυναικών που επιλέγουν να κάνουν έκτρωση, υπάρχουν περιορισμοί που τις εμποδίζουν ή τις αποτρέπουν από τη διαδικασία αυτή. Ενώ η νομοθεσία προβλέπει την δυνατότητα για κάθε γυναίκα να πραγματοποιήσει έκτρωση σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, στην πράξη αυτό ισχύει μόνο για ελάχιστες περιπτώσεις υψηλού κινδύνου με αποτέλεσμα οι γυναίκες να καταφεύγουν σε ιδιωτικές κλινικές, όπου οι υπηρεσίες που δέχονται είναι ανάλογες με το ποσό που καταβάλλουν. Συνεπώς οι οικονομικά ασθενέστερες είτε προβαίνουν σε επεμβάσεις που μπορεί να ενέχουν μεγάλο σωματικό κίνδυνο είτε αυτό δρα σαν αποτρεπτικός παράγοντας. Επιπλέον, στη νομοθεσία κατηγοριοποιούνται και ιεραρχούνται διάφοροι λόγοι για τους οποίους μια γυναίκα μπορεί να καταφύγει στην έκτρωση, καθιστώντας έτσι κάποιες παράνομες. (Εντός των πρώτων 12 εβδομάδων της κύησης σε κάθε περίπτωση. Εντός των πρώτων 24 εβδομάδων, αν υπάρχουν ενδείξεις σοβαρής ανωμαλίας του εμβρύου που επάγονται τη γέννηση παθολογικού νεογνού.Εντός των πρώτων 19 εβδομάδων, αν η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, αποπλάνησης ανήλικης, αιμομιξίας ή κατάχρησης γυναίκας ανίκανης να αντισταθεί. Χωρίς χρονικό περιορισμό, αν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της σωματικής ή ψυχικής υγείας της, βεβαιωμένος από αντίστοιχο ιατρό (στην περίπτωση αυτή ο όρος "έκτρωση" χρησιμοποιείται σε διακοπή που συμβαίνει πριν την 24 η εβδομάδα). Επίσης σε αυτήν την κατηγορία εμπίπτει και η περίπτωση έκτρωσης εμβρύου με αποδεδειγμένα σοβαρές δυσλειτουργίες).

Τα πολλά παιδιά αποτελούν εγγύηση για τη μακροημέρευση του έθνους.

  
   Το κράτος ελέγχει τα σώματα των γυναικών δίνοντας ή αφαιρώντας το δικαίωμα τους στην έκτρωση, έτσι ώστε να εξασφαλίσει τη μακροημέρευση του έθνους. Προτού “νομιμοποιηθούν” οι εκτρώσεις, προβλεπόταν το δικαίωμα στην έκτρωση μόνο σε περιπτώσεις βιασμού, αποπλάνησης ανηλίκου, αιμομιξίας, βλάβης υγείας της εγκύου, πιθανότητες γέννησης παθολογικού παιδιού και διαταραχής της ψυχικής κατάστασης της εγκύου πιστοποιημένης από δύο ψυχιάτρους. Οι συγκεκριμένες αυτές περιπτώσεις, σε συνδυασμό με την ναζιστικού τύπου αιτιολόγηση της υπογεννητικότητας, αποδεικνύουν πως τα πολλά σωματικά, ψυχικά υγιή και φυλετικά άρτια παιδιά, αποτελούν εγγύηση για την διαιώνιση του έθνους-κράτους. Το κράτος αντιλαμβάνεται τις γυναίκες ως αναπαραγωγικές μηχανές της ίδιας του της ύπαρξης, αφού από πολύ νωρίς τους εμφυτεύει την πεποίθηση πως οφείλουν να γεννούν και καθορίζει τις ζωές τους, μετατρέποντας τες σε σεξουαλικά αντικείμενα. Οι αυξημένες υποχρεώσεις που επιφέρει η μητρότητα περιορίζουν τον κοινωνικό χρόνο των γυναικών, αποτρέποντας τες από την ενασχόληση τους με την ίδια τους την εαυτή και εμποδίζοντάς τες να πολιτικοποιηθούν ώστε να αποκτήσουν συνείδηση της καταπίεσης τους και να πολεμήσουν ενάντια στο έθνος και στην πατριαρχία.

Οφείλοντας οι γυναίκες να επιτελέσουν τον ρόλο της μητρότητας υποτάσσονται στις επιταγές του έθνους και της θρησκευτικής ηθικής που επικαλείται τη "φύση". Έτσι η αυτοδιάθεση των γυναικών πάνω στο ίδιο τους το σώμα χαρακτηρίζεται, όχι μόνο ως αντεθνική αλλά και ως ανήθικη στάση. Η πατριωτική και σεξιστική επιχειρηματολογία κατά των εκτρώσεων έχει την ανάγκη ηθικού ερείσματος το οποίο αντλεί από την εκκλησία και την ορθοδοξία. Η εκκλησία από τη μία τάσσεται έντονα ενάντια στην έκτρωση, ενώ την ίδια στιγμή κρατά την ίδια στάση απέναντι στην καθιέρωση της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα ελληνικά σχολεία, με αποτέλεσμα από τη μία την επιδίωξη αφαίρεσης του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης του σώματος της γυναίκας και από την άλλη, την απόλυτη άρνηση να μάθουν τα παιδιά να συμπεριφέρονται στα σώματα των ίδιων και των άλλων με σοβαρότητα, υπευθυνότητα και σεβασμό. Την ίδια στιγμή η εκκλησία συμμετέχει ενεργά στη συζήτηση περί “αφανισμού του ελληνικού έθνους” υποστηρίζοντας ότι η έκτρωση είναι φόνος. Με αυτόν τον τρόπο, αφενός στοχεύει στην ενοχοποίηση και τον εκφοβισμό των γυναικών, υπενθυμίζοντας τους ότι η αμαρτία που διαπράττουν επιδέχεται τιμωρίας και αφετέρου, έρχεται να προστατεύσει το έθνος από την απειλή της υπογεννητικότητας.

Το ηθικό αυτό έρεισμα επικυρώνεται και νομιμοποιείται από την κυρίαρχη, ανδροκρατούμενη επιστήμη, η οποία με τη σειρά της έρχεται να το ορθολογικοποιήσει, θέτοντάς το σε μια πιο "αξιόπιστη" και "έγκυρη" βάση. Cis ετεροφυλόφιλοι, έλληνες, άντρες και ελληνίδες μισογύνηδες, γυναίκες, θρησκόληπτες, επιστήμονες τονίζουν από την πλευρά τους τους κινδύνους που προκαλούν οι εκτρώσεις, τόσο στην ψυχολογική κατάσταση όσο και στα σώματά των γυναικών, ελέγχοντας τη σεξουαλικότητα και τα κορμιά τους, αποκόβοντας τες από την αυτοδιάθεση των ζωών τους.

Και ας μη ξεχνάμε ότι ανέκαθεν, οι επιστήμονες (ακαδημαϊκοί και γιατροί) ήταν αυτοί που συμπλήρωναν τα πάνελ των εκδηλώσεων υπέρ της ποινικοποίησης των εκτρώσεων χέρι χέρι με τους με παπάδες.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 18/3/2017 ΣΕ ΑΝΤΙΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΡΕΘΥΜΝΗΣ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΙΑ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ «ΕΚΤΡΩΣΗ: ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΤΡΑΥΜΑ Ή ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ;».

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΣΤΙΣ 16:00

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΡΜΙΑ ΜΑΣ!!

Φύλο και φτερό

Φεμινιστική /Λ.Ο.Α.Τ.Κ.Ι.+ Ομάδα  







*cis : άτομα των οποίων το φύλο (η έμφυλη ταυτότητα) και το σώμα «συνάδουν», ή καλύτερα, το τί φύλο εκφράζουν δεν πάει κόντρα στο τί φύλο πιστεύουν οι γονείς και η κοινωνία κ.ο.κ. ότι πρέπει να εκφράζουν, με βάση τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του σώματός τους. Τα άτομα που δεν είναι cis ονομάζονται τρανς. 

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

LGBTQI+ PARTY οικονομικής ενίσχυσης



Επειδή η έκφραση της σεξουαλικότητας και του φύλου μας συνήθως περιθωριοποιείται και αστυνομεύεται, έχουμε ανάγκη να δημιουργούμε πλαίσια που θα λειτουργούν υπό τους δικούς μας όρους.


Έτσι, οργανώνουμε αυτό το πάρτι, όπου θα μπορούμε να συναντηθούμε και να γνωριστούμε μεταξύ μας, να χορέψουμε, να φλερτάρουμε, να υπάρξουμε ορατά και ελεύθερα χωρίς να νιώθουμε ότι βρισκόμαστε υπό τη συνεχή εποπτεία του ετεροκανονικού βλέμματος.


Σκοπός μας δεν είναι να περιορίσουμε την έκφρασή μας σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο, όμως επιλέγουμε να δημιουργήσουμε ένα ασφαλές πλαίσιο προκειμένου να κάνουμε μια αρχή για ένα ουσιαστικό άνοιγμα στο δημόσιο χώρο, διεκδικώντας την ισότιμη ύπαρξή μας σ’ αυτόν.


Σας καλούμε λοιπόν όλες, όλα και όλους να φορέσετε, αλλάξετε ή ξεχάσετε τα φύλα σας, να πάρετε τους φίλους και τις φίλες σας και να έρθετε το Σάββατο στις 10 Δεκέμβρη στο Στέκι των Πολιτιστικών Ομάδων του Πανεπιστημίου, στη Νικηφόρου Φωκά 82.


Γλίτσες, ματάκηδες, ομοφοβικοί, πέφτουλες, φασίστες, νταήδες και τσαμπουκάδες δεν είναι ευπρόσδεκτοι και θα απομακρυνθούν από το χώρο με συνοπτικές διαδικασίες.

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

«Οικογενειακές Ιστορίες» Φεμινιστικές προσεγγίσεις και κριτικές.

H οικογένεια, ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους], καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία. του Kράτους
(άρθρο 21, παράγραφος 1 ελληνικού συντάγματος)

Η οικογένεια είναι το φυσικό και το βασικό στοιχείο της κοινωνίας και έχει το δικαίωμα προστασίας από την κοινωνία και το κράτος. 
(άρθρο 16, παράγραφος 3, Διεθνής Χάρτα των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ΟΗΕ)

Ξεκινώντας μία κουβέντα για την οικογένεια, μας δημιουργούνται μια σειρά από ερωτήματα. Αρχικά, τι είναι η οικογένεια; Υπάρχει μια ‘τυπική’ μορφή οικογένειας, προσδιορισμένη από την κοινωνία; Είναι η οικογένεια ένα χαρακτηριστικό του δυτικού σύγχρονου κόσμου, ή κάτι παγκόσμιο με ιστορία μεγαλύτερη από αυτή της κοινωνίας στην οποία ζούμε; Αν μας ζητηθεί να συλλογιστούμε τι είναι η οικογένεια το πιο πιθανό είναι να φέρουμε στο μυαλό μας την εικόνα ενός πατέρα, μίας μητέρας (που συνήθως συνδέονται με τα δεσμά του γάμου) και κάποιων παιδιών. Στην εικόνα αυτή μπορούν να προστεθούν και άλλα συγγενικά μέλη.

Οι περισσότερες/περισσότεροι/περισσότερα από εμάς έχουμε μεγαλώσει μέσα σε οικογένειες. Τα βιώματά μας μπορεί να είναι τελείως διαφορετικά, μπορεί όμως να υπάρχουν και πολλά κοινά στοιχεία. Μία οικογένεια μπορεί να αποτελέσει καταφύγιο, καταπίεση, ασφάλεια ή ανασφάλεια. Μπορεί να διέπεται από ειλικρίνεια, μπορεί ανάμεσα στα μέλη της να υπάρχον ανείπωτα βιώματα και σκέψεις. Μπορεί να είναι ένας δεσμός βασισμένος σε συναισθήματα, σε ανάγκες, σε επιβολές, σε οικονομικούς παράγοντες. Οι μορφές της μπορούν να ποικίλουν σε διαφορετικές συγχρονικότητες, με διαφορετικές δομές και λειτουργίες. Όσο διαφορετικές και να είναι οι μορφές και τα βιώματά μας μέσα στις οικογένειες, φαίνεται να είναι δεδομένο ότι οι κοινωνίες δομούνται πάνω σε αυτές, τις έχουν ως βασικό συστατικό και η οικογένεια εμφανίζεται ως κάτι αχρονικό και αιστορικό, ως κάτι το οποίο υπάρχει από τότε που υπάρχουν ανθρώπινα όντα, ως κάτι φυσικό.

Όσο και αν η πραγματικότητα των ζωών μας αναδεικνύει μεγάλες διαφορές, υπάρχει άρρητα και ρητά ταυτόχρονα ένα κυρίαρχο πρότυπο οικογένειας, με δοσμένες ταυτότητες και ρόλους, συγκεκριμένες λειτουργίες και σκοπούς. Αν προσπαθήσουμε να το χωρέσουμε αυτό σε έναν ορισμό θα μπορούσαμε να πούμε ότι η οικογένεια είναι μία βασική κοινωνική δομή, η οποία χαρακτηρίζεται από την συμβίωση σε κοινή στέγη, οικονομική αυτοτέλεια και ιδιοκτησία και την αναπαραγωγή νέων μελών. Αυτή δημιουργείται από τουλάχιστον δύο ενήλικες (έναν άνδρα και μία γυναίκα)οι οποίοι διατηρούν μία κοινωνικά αποδεκτή σεξουαλική σχέση, μέσα από την οποία αποκτούν ένα ή και παραπάνω παιδιά. Δεν είναι όμως μονάχα αυτά τα στοιχεία που την χαρακτηρίζουν. Η οικογένεια φαίνεται να είναι το τελικό στάδιο, η ολοκλήρωση του κάθε υποκειμένου. Μία ανάγκη που πηγάζει από την «ανθρώπινη φύση». Μια κανονικότητα την οποία όλοι/όλες/όλα επιθυμούν να αναπαράξουν στην πορεία της ζωής τους. Αυτή δημιουργείται πάντοτε, με βάση την κυρίαρχη οπτική, από έναν άνδρα και μία γυναίκα, μέσα σε πλαίσια ετεροκανονικότητας. Μέσα από τον θεσμό του γάμου και την απεικόνιση «σωστών προτύπων». Τα παιδιά είναι μέλη υπό προστασία, υπό διαμόρφωση, κτήμα των γονέων, οι οποίοι πρέπει να φροντίσουν τόσο για τις υλικές όσο και τις συναισθηματικές τους ανάγκες.

Η συζήτηση για την οικογένεια γίνεται ακόμα πιο περίπλοκη αν εξετάσουμε τι συμβολίζει και τι αναπαράγει αυτή ως ένας θεσμός, κοινωνικά αποδεκτός και κατοχυρωμένος. Για το ελληνικό σύνταγμα (όπως και για συντάγματα άλλων κρατών της δύσης) η οικογένεια είναι ένας θεσμός για την συνέχιση και αναπαραγωγή του έθνους. Μέσα από αυτήν τα παιδιά λαμβάνουν τις πρώτες έμφυλες απεικονίσεις και προσδιορίζονται με διάφορες ταυτότητες: υιός/κόρη, αδελφός, ανιψιά, εγγονή, κορίτσι/αγόρι, έλληνας, χριστιανή κτλ. Μέσα από αυτήν παίρνουμε την πρώτη μας εκπαίδευση για το πώς να είμαστε «λειτουργικά» υποκείμενα του κοινωνικού συνόλου στο οποίο μέσα θα υπάρξουμε για την υπόλοιπη ζωή μας και θα κληθούμε να το αναπαράξουμε στο μέλλον, με βάση μία σειρά από άγραφες αξίες που μεταφέρονται από γενεά σε γενεά. Για ποια οικογένεια όμως μιλάμε; Μπορεί το ελληνικό σύνταγμα να αναγκάστηκε να συμπεριλάβει στη νομοθεσία του και άλλες μορφές οικογένειας εκτός από την πυρηνική οικογένεια (όπως την μονογονεική)και παρόλο που υπάρχουν ποικίλες διατάξεις για την προστασία της οικογένειας ως βασικό συστατικό του κράτους, αυτό δεν ισχύει καθολικά. Νόμιμη οικογένεια είναι αυτή η οποία προέρχεται από έλληνες, ετεροφυλόφιλους πολίτες, και που έχει επικυρωθεί με τον γάμο (θρησκευτικό ή πολιτικό).

Η συζήτηση για την οικογένεια είναι μακρόχρονη, έχει απασχολήσει τόσο τις κοινωνικές επιστήμες όσο και τον φεμινισμό, ο οποίος έχει γιγάντια συνεισφορά σε αυτόν τον αέναο διάλογο. Ενώ με το ζήτημα αυτό έχουν ασχοληθεί πολλές επιστήμες και θεωρητικοί, ίσως η συνεισφορά των διαφορετικών ρευμάτων του φεμινισμού να είναι η πιο σημαντική. Παρά τις μεγάλες διαφορές και πολλές φορές διαφωνίες στον φεμινιστικό λόγο για το ζήτημα της οικογένειας, η ανάδειξη της γυναικείας καταπίεσης μέσα στο πλαίσιο αυτό, των πολλαπλών της ρόλων και ταυτοτήτων (γυναίκα, εργάτρια, μητέρα, νοικοκυρά, σύζυγος, κόρη κτλ), άλλαξε ριζικά την οπτική και την ανάλυση τόσο στις κοινωνικές επιστήμες, όσο και στις κινηματικές διεκδικήσεις. Η εισαγωγή της έννοιας της πατριαρχίας έθεσε υπό αμφισβήτηση την «φυσικότητα» της οικογένειας. Η αντίληψη ότι η γυναικεία κακοποίηση μέσα στα σπίτια από τους συζύγους τουςκαι άλλα οικογενειακά μέλη δεν είναι υπόθεση ιδιωτική, αλλά πολιτική και δημόσια άλλαξε τον δημόσιο διάλογο αλλά και πληθώρα νομοθεσιών. Η ανάδειξη διαφορετικών μορφών οικογενειών, όπως οι ΛΟΑΤΚΙ+ οικογένειες ή οι πολυσυντροφικές, απέδειξε ότι εκτός από την καταπιεστική κυρίαρχη πατριαρχική μορφή, μία οικογένεια μπορεί να υπάρξει ένας διαφορετικός τρόπος συμβίωσης. Η σημαντική παρατήρηση ότι για μεγάλη μερίδα ατόμων, η οικογένεια μπορεί να είναι το καταφύγιο απέναντι σε μία ρατσιστική κοινωνία έσεισε την δυτικοκεντρική οπτική της επιστήμης.

Σκοπός μας σε αυτή την αυτομόρφωση δεν είναι να προσβάλουμε ούτε να αμφισβητήσουμε τα προσωπικά βιώματα της καθεμίας/καθενός, ούτε και να σκιαγραφήσουμε κάποιο πρότυπο οικογένειας διαφορετικό από το κυρίαρχο ή να υπαινιχθούμε την καταστροφή της. Μέσα από μία ιστορική αναδρομή στον φεμινιστικό κυρίως λόγο και δράση θέλουμε να αναδείξουμε το εύρος και τη σημασία της κουβέντας αυτής από τον 19ο αιώνα μέχρι και σήμερα, αναδεικνύοντας διεκδικήσεις που ακόμα είναι κοινές και αναλύσεις που έχουν επηρεάσει τις ζωές και τους αγώνες μας σε βαθμό που ίσως δεν έχουμε καν φανταστεί.

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Βιωματικός Κύκλος Σώματα,επιθυμίες,παραβιάσεις και οριοθετήσεις.


Σώματα και επιθυμίες: Παραβιάσεις και οριοθετήσεις στην καθημερινότητα

      Το Φύλο και Φτερό σας καλεί την Τετάρτη 16 Νοεμβρίου σε ανοιχτή συνέλευση με κύριο θέμα τις καταπιέσεις και τις παραβιάσεις που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας. Τα κακοποιητικά και ειρωνικά σχόλια σχετικά με το σώμα, το φύλο και τη σεξουαλικότητά μας, οι απειλές και οι βιασμοί, η λεκτική, ηθική και σωματική κακοποίηση, είναι μερικές από τις εξουσιαστικές πρακτικές της πατριαρχίας. Ως μέλη μιας φεμινιστικής/Λ.Ο.Α.Τ.Κ.Ι.+ ομάδας, δεν πιστεύουμε ότι πρέπει να περιοριζόμαστε μόνο σε κινηματικές δράσεις (τουλάχιστον όπως παραδοσιακά ορίζονται ως «εξωστρεφές»). Για εμάς είναι εξίσου σημαντικό το μοίρασμα του βιώματος των πολλαπλών καταπιέσεών μας, με σκοπό τη συνειδητοποίηση αυτών αλλά και την ενδυνάμωσή μας απέναντι σε αυτές.


Για το λόγο αυτό θεωρούμε αναγκαία τη δημιουργία συνελεύσεων με τέτοια χαρακτηριστικά. Ο φεμινισμός για εμάς προσφέρει το δυνατό «εργαλείο» της ενδυνάμωσης. Στις συνελεύσεις όπου γίνονται βιωματικοί κύκλοι, δημιουργείται ένα ασφαλές πλαίσιο, όπου δίνεται ο χώρος σε όλα τα υποκείμενα να εκφράσουν εμπειρίες, που πηγάζουν από τις εξουσίες που έχουν δεχθεί τα σώματά, οι επιθυμίες και οι ανάγκες μας. Μέσα από αυτές τις ενδυναμωτικές σχέσεις θεωρούμε ότι καλλιεργείται μία κουλτούρα έμπρακτης αλληλεγγύης, η οποία ρίχνει φως στις εσωτερικευμένες καταπιέσεις και δεν μας αφήνει μόνες/ους/α, αδύναμες/ους/α εκτεθειμένες στην πατριαρχική βία.

Ρεθύμνου
Η εν λόγω συνέλευση δεν αποτελεί ένα ψυχοθεραπευτικό πλαίσιο. Δεν είμαστε ούτε θεραπεύτριες/ές και ούτε θεραπευόμενες, αλλά χωρίς την καθοδήγηση ειδικών και αφορμώμενες από την καταστολή και την επιτήρηση που έχουμε βιώσει, δημιουργούμε αυτό το χώρο για την προσωπική μας ανάπτυξη, μέσα από το μοίρασμα κοινών βιωμάτων και την τοποθέτησή τους σε ένα κοινωνικό πλαίσιο. 


Πρωταγωνίστριες/στές/στά θα αποτελούν όλα τα μέλη που θα βρίσκονται στη συνέλευση και αυτά θα διαμορφώσουν τη δυναμική της κουβέντας. Στη συζήτηση θα δοθεί αποδοχή, χώρος και χρόνος σε όσα υποκείμενα επιθυμούν να μοιραστούν βιώματα.
Η ομάδα θα κρατήσει καφενείο στο Στέκι των Πολιτιστικών ομάδων (από τις 17:00) όπου θα διεξαχθεί και ο βιωματικός κύκλος (στις 21:00).



Φεμινιστική/Λ.Ο.Α.Τ.Κ.Ι.+ Ομάδα